การสัมผัสแน่นที่ขัดเงาเป็นวิธีการถ่ายโอนน้ำหนักที่ใช้กันทั่วไปในบริเวณที่ต้องรับแรงไดนามิก เป็นเทคนิคเพื่อป้องกันการแตกร้าวจากความล้าในรอยเชื่อม การออกแบบบางประเภทระบุว่าไม่จำเป็นต้องเชื่อมในกรณีที่มีการสัมผัสแน่นที่ขัดเงา ในขณะที่บางประเภทจำเป็นต้องเชื่อม ข้อกำหนดสุดท้ายขึ้นอยู่กับแบบเฉพาะ บริเวณที่สัมผัสต้องมีความเรียบไม่น้อยกว่า 12.5 และควรตรวจสอบด้วยเกจวัดระยะห่างสำหรับพื้นที่สัมผัส.

วัตถุประสงค์ของการสัมผัสแน่นที่วางแผนไว้คือเพื่อเพิ่มพื้นที่สัมผัส โดยทั่วไปใช้ในข้อต่อที่มีการเคลื่อนที่ในแนวนอนบางส่วนหรือการเชื่อมต่อแบบรองรับอย่างง่าย ข้อต่อเหล่านี้ควรมีวิธีการเชื่อมต่อเพิ่มเติมด้วย (เช่น การสัมผัสแน่นของหน้าแปลนในขณะที่ส่วนเว็บบางส่วนอาจถูกยึดด้วยสลักเกลียว) โดยทั่วไป พื้นที่ที่ต้องการการสัมผัสที่แน่นหนาไม่จำเป็นต้องมีการเชื่อม หากจำเป็นต้องเชื่อม การสัมผัสที่แน่นหนาจะไม่เอื้อต่อการแทรกซึมลึกของโลหะเหลว ซึ่งอาจทำให้คุณภาพการเชื่อมไม่ดี แม้ว่าจะจำเป็นต้องเชื่อมก็ตาม พื้นที่สัมผัสที่แน่นหนาจะไม่จำเป็นต้องมีการเชื่อมแทรกซึมอย่างเต็มที่.

การสัมผัสที่แน่นและการเชื่อมนั้นขัดแย้งกันโดยธรรมชาติ ดังนั้น การระบุว่าจำเป็นต้องมีการเชื่อมในพื้นที่ที่มีการสัมผัสแน่นจึงไม่ถูกต้องทั้งหมด อย่างไรก็ตาม มีข้อยกเว้นหนึ่งประการ: หากข้อต่อขาดการจำกัดในองศาอิสระอื่นๆ และไม่มีข้อจำกัดอื่นๆ ให้ใช้ การเชื่อมอาจใช้ที่บริเวณที่มีการสัมผัสแน่นเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวในทิศทางอื่นๆ การเชื่อมประเภทนี้ถือเป็นการเชื่อมสำหรับการติดตั้ง ไม่ใช่การเชื่อมที่มีความแข็งแรงเต็มที่ และไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นจุดรับน้ำหนักหลัก.